ΜΑΣ ..ΣΒΕΡΚΟΣΕ Ο ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ, Stamatis Lekatis

w2

Λοιπόν, δεν είχα καμία απολύτως διάθεση να ασχοληθώ με το Μαργαρίτη και την πίτσα, και τα είχα καταφέρει, μέχρι που είδα το κείμενο αυτό http://rednotebook.gr/2014/10/i-aristeri-thlipsi-gia-to-laiko/ του σ. Σβέρκου στο rednotebook και μου γυρίσανε τα μάτια. Γιατί καλά να σου κάνουν πλακίτσα διάφοροι φίλοι και γνωστοί, αλλά να αναδημοσιεύεται στη κεντρική του red, ένα κείμενο με αυτήν την επιχειρηματολογία, το ύφος και εν τέλη το περιεχόμενο, ώπα!
Έχουμε και λέμε:
Κατ’ αρχήν ο συγγραφέας, πολύ έξυπνα πράγματι, τοποθετεί την κουβέντα, σε ένα χώρο που μπορεί να ανταπεξέλθει και να κερδίσει πλεονέκτημα: στο χώρο του λαϊκού τραγουδιού και λαϊκής τέχνης γενικότερα.
Θα του θυμίσω ότι σε όλα τα φεστιβάλ της Νεολαίας του Σύριζα, και παλαιότερα του Συνασπισμού, υπήρχε λαϊκή σκηνή και λαϊκοί καλλιτέχνες: Βιτάλη, Ψαραντώνης, Λεμπέσης, μικρές ή μεγαλύτερες λαϊκές ορχήστρες, κρητικά γλέντια, ικαριώτικα γλέντια, αφιερώματα στον Τσιτσάνη κλπ κλπ.
Το πρόβλημα, επομένως, και οι ενστάσεις που διατυπώθηκαν δεν ήταν η λαϊκή μουσική, αλλά για να είμαστε λίγο σοβαροί το ..σκυλάδικο.
Τώρα, αν θέλει κάποιος να βαφτίσει το κρέας ψάρι, και να αρχίσει τις αμπελοφιλοσοφίες για το τι ακριβώς είναι σκυλάδικο, και με ποιο δικαίωμα, και η τέχνη είναι μία, και ποιος είσαι εσύ ρε μεγάλε που θα μας πεις κλπ κλπ, δε θα τον ακολουθήσω, παρά μόνο θα πω αυτό: ο Μαργαρίτης (συμπαθέστατος κατά τα άλλα), και η Πίτσα (φωνάρα κατά τα υπόλοιπα), ήταν πρωταγωνιστές και μια χαρά υπηρέτησαν το σκυλάδικο, αυτή τή «μουσική κατάσταση», που γεννήθηκε και άνθησε τη δεκαετία του ’80, την εποχή του νεοπλουτισμού και της πασοκάρας, στις μεγάλες πίστες, με τα γαρύφαλλα, τις γούνες και τις μερσεντές (και ναι σ.Σβέρκο, ο χώρος επιδρά στη μουσική, όπως η φόρμα στο περιεχόμενο), αναπαράχθηκε από όλα τα ΜΜΕ, τις μεγάλες δισκογραφικές και τη μουσική βιομηχανία, αφυδάτωσε και ισοπέδωσε την πραγματική λαϊκή μουσική και διασκέδαση, κατέστρεψε μουσικούς, καθώς και ό,τι καινούργιο πάλευε να ξεπεταχτεί, διαπαιδαγωγώντας γενιές και γενιές, όντας το αποτέλεσμα αλλά και η αιτία της πολιτιστικής ηγεμονίας του αντιπάλου.
Επομένως, οι παραλληλησμοί του άρθρου με το ρεμπέτικο του περιθωρίου, των χασικλήδων (χωρίς εισαγωγικά) και εν τέλει της πραγματικής καλλιτεχνικής δημιουργίας είναι όχι μόνο άστοχοι, αλλά και βέβηλοι. (δεν είμαι φαν του ρεμπέτικου, αλλά μπορώ να ξεχωρίσω τα ταμπόν απ’ τα ζαμπόν).
Με τη συλλογιστική αυτή φτάνουμε, και εμείς και ο σ. Σβέρκος απαντώντας μας, στο αυτονόητο: αφ’ ης στιγμής το φεστιβάλ Νεολαίας Σύριζα, του «ανθού» της ριζοσπαστικής αριστεράς, αποτελεί μία πρόταση πολιτική αλλά και πολιτισμική για την κοινωνία που θέλουμε να δημιουργήσουμε, χωράνε τέτοιου είδους καλλιτέχνες?
Η απάντηση για εμάς είναι σαφής. Jamais!
Όχι όμως και για το σ. Σβερκο (και πολλούς άλλους), ο οποίος μας κατηγορεί για διδακτισμό, εξυπνακισμό, εστέτ ακαδημαϊσμό και εν τέλει θιασώτες της ανανεωτικής Αριστεράς (ένταξει όλα τα άλλα, αλλά όχι αυτό ρε συ!).
Το βασικό του επιχείρημα: σύντροφοι, καλή η τέχνη και η ψυχαγωγία, αλλά ο λαός θέλει να ξεδώσει, θέλει να διασκεδάσει!
Ωραία, ας διασκεδάσουμε και ας αποενοχοποιηθούμε!
Μόνο που εγώ δε θέλω να αποενοχοποιηθώ μόνο από τα σκυλάδικα, αλλά και από τις τσόντες. Και ένας άλλος σύντροφος από την εθνική ελλάδας, κάποιος τρίτος από τα ζώδια, κάποιος τέταρτος από τις βιντεοκασσέτες του ’80, και ένας άλλος από το ποκεράκι. Θα μας διασκεδάσετε του χρόνου?
Ένα φεστιβάλ, όπως και οποιαδήποτε εξωστρεφής δράση πολιτικής συλλογικότητας, δεν είναι το πάρτυ που κάνεις σπίτι σου. Και ναι, θα έπρεπε να συμβολίζει και να συμπυκνώνει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά για τα οποία μιλάει και οραματίζεται μία συλλογικότητα, πολλώ δε μάλλον όταν αυτή πρόκειται να αποτελέσει πυλώνα της αυριανής κυβέρνησης. Στοιχεία που όπως η ίδια ισχυρίζεται έχουν να κάνουν με το «σμίλεμα του μέλλοντος», με τον κοινωνικό ριζοσπαστικό μετασχηματισμό, τα αντιπαραδείγματα, και τελικά την πολιτική και αισθητική ηγεμονία.
Και εάν ο Σύριζα κάνει ή προσπαθεί να κάνει αρκετά στο πρώτο κομμάτι, το πολιτικό, κάνει ελάχιστα στο δεύτερο, το πολιτισμικό.
Η αίσθησή μου είναι ότι έχει δημιουργηθεί ένας πολιτικός υδροκεφαλισμός, στον κόσμο που ασχολείται με την αριστερά γενικότερα.
Ενώ όλοι συμφωνούν ότι η τέχνη και ο πολιτισμός είναι πολύ σημαντικά για την κοινωνία που θέλουμε να οικοδομήσουμε, κανένας δε λέει τι σημαίνει αυτό, πώς χτίζεται, και εν πάση περιπτώση πώς αυτό εντάσσεται μέσα σε ένα σχέδιο. Και η αλήθεια είναι ότι δεν το λέει, γιατί μάλλον δεν το εννοεί, δεν το θεωρεί σημαντικό. Δεν καταλαβαίνει, γιατί δε το βιώνει, ότι σε μια άλλη κοινωνική συνθήκη, η τέχνη και η δημιουργία θα έπρεπε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να είναι κομμάτι της ζωής του καθένα και της καθεμιάς.
Τέλος πάντων, η σχέση τέχνης και αριστεράς, είναι μια πονεμένη ιστορία, πολλώ δε μάλλον για τη δική μας σταλινοκρατούμενη αριστερά, που τα τελευταία 40 χρόνια, ότι δεν παρέπεμπε στο Θεοδωράκη (και τα παράγωγά του) ήταν εκτός. Εξ’ ου και αυτή η ανάγκη αποενοχοποίησης ή η καθόλου (αν και φαινομενικά) άσχετη ανάγκη προσκόλλησης στη στρατευμένη μουσική και τέχνη (αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα).
Το θέμα όμως παραμένει: πώς η τέχνη θα γίνει ορατή από την αριστερά, και τούμπαλιν, η αριστερά από την τέχνη.
Λύση συγκεκριμένη δεν έχω. Όμως υποψιάζομαι ότι η πρόταση θα έπρεπε να εμπλέκει ανθρώπους που επαγγελματικά ή ερασιτεχνικά ασχολούνται με την τέχνη, ή ακόμα ευρύτερα, ανθρώπους που αντιλαμβάνονται και θα ήθελαν να κοινωνικοποιήσουν και να κοινωνικοποιηθούν απο την απελευθερωτική δύναμη της τέχνης, και οι οποίοι δεν την αντιμετωπίζουν σαν πάρεργο μιας πολιτικής εκδήλωσης που θα φέρει κόσμο. Και ακόμα περισσότερο, ανθρώπους που θέλουν να διαπαιδαγωγήσουν και να διαπαιδαγωγηθούν μέσα από αυτήν. Και δεν καταλαβαίνω γιατί όταν μιλάμε για πολιτική, ο όρος «διαπαιδαγώγηση» είναι πολιτικά ορθός, ενώ στην τέχνη πρόκειται περί διδακτισμού και ακαδημαϊσμού. Η τέχνη διαπαιδαγωγεί και «διαπαιδαγωγείται», και οι άνθρωποι καλλιεργούνται.
Υ.γ.1 στην τελευταία παράγραφο δεν απαντάω, αρκούμαι στο ότι «οι κακοί είναι στη φυλακή».
Υ.γ.2 ρε παιδιά εκεί στο red…
Stamatis Lekatis

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under πολιτική| εργασία | κινήματα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s